Ο κύβος ερρίφθη, η Μαρία Καρυστιανού δεν επιβεβαίωσε απλώς τη δημιουργία κόμματος αλλά έδωσε και μια πρώτη γεύση των διαθέσεών της: το κίνημα που βρίσκεται στα σκαριά δεν θα έχει σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό, αριστερά ή δεξιά, «θα τα υπερβαίνει»!
Η Καρυστιανού αποφεύγει να μπει σε ιδεολογικές συγκρούσεις γιατί η πολιτική ασάφεια γίνεται ατού, επειδή προκαλεί θετική προδιάθεση, όχι μόνο στον χύμα θυμό αλλά και σε ψηφοφόρους που κινούνται από διαφορετικά σημεία του ιδεολογικοπολιτικού φάσματος και συναντώνται κυρίως στη δυσπιστία απέναντι στο υπάρχον κομματικό σύστημα. Η αντιπαράθεση μετατοπίζεται σε κριτήριο ηθικής αξιοπιστίας, όπου το θολό κόμμα αποφεύγει το κόστος της εξειδίκευσης και των δεσμεύσεων.
Όταν όμως η αντιπαράθεση μεταφερθεί στην ικανότητα οργάνωσης, στελέχωσης, κανόνων, δεσμεύσεων και υλοποίησης, η ασάφεια αρχίζει να κοστίζει.
Βγαίνει στην πολιτική αγορά ως ένα αταυτοποίητο «ηθικό πλεονέκτημα» του πόνου, πολιτικά νεφελώδες που ζητά να γίνει συλλέκτης συναισθημάτων.
Στο υπό διαμόρφωση κόμμα της Καρυστιανού, δύσκολα κανείς μπορεί να αγνοήσει μια γνώριμη ανησυχητική δυσοσμία, το άρωμα του πολιτικού μεσσιανισμού, που αντλεί δυνάμεις όχι από προγράμματα και θεσμική σοβαρότητα αλλά από την αγανάκτηση, τη συνωμοσιολογία και τη θρησκοληψία.
Ένα υβρίδιο αγανακτισμένου πολίτη που δεν ζητά απλώς ρήξη με το πολιτικό σύστημα αλλά από την ολοκληρωτική του απονομιμοποίηση, ακόμη και την καταστροφή του.
Όλοι οι πολιτικοί είναι κλέφτες, όλοι οι δικαστές διεφθαρμένοι, όλοι οι θεσμού σάπιοι, μια γενικευμένη καταγγελία που λειτουργεί σαν πολιτικό οξύ που διαβρώνει τα πάντα. Είναι η ίδια λογική που μας οδήγησε στο 2015.
Εντυπωσιάζομαι με την «θεία τιμωρία», όταν έχει κέφια. Το «κόμμα Καρυστιανού» απειλεί να καταβροχθίσει εκείνους που μέχρι χθες την χειροκροτούσαν, όλους εκείνους που πάσχιζαν να την μυθοποιήσουν – αγιοποιήσουν ώστε να μην τολμάει κανείς να της κάνει κριτική, ώστε ανεξέλεγκτη να μπορεί να εκσφενδονίζει ό,τι θέλει, μπας και επιτέλους «ρίξει τον Κούλη». Τώρα όλοι αυτοί που τους παράτησε όρμηξαν να την κατασπαράξουν και χωρίς τα προσχήματα της «τραγικής μητέρας».
Αναρωτιέμαι, με ποιες φιγούρες του πολιτικού περιθωρίου, με ποιες οπορτσούνες, με ποιους «διασυρμένους επιτυχώς» θα στελεχώσει το υπό διαμόρφωση κόμμα; Ποίοι θα τροφοδοτήσουν τη σάτιρα των επόμενων χρόνων; Υπάρχει μπόλικο υλικό και περιμένει.
Υ.Γ.: Μπορεί να ζούμε σε μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών αλλά την ίδια στιγμή και σε μια κοινωνία υψηλών απαιτήσεων, που ζητά κάτι παραπάνω από μια φανταχτερή ή τραγική φιγούρα.
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
